Lieve wenkbrauwen..

Jullie en ik zijn onafscheidelijk. Ooit waren jullie 1, maar gelukkig kon ik nog wel tussen jullie in komen, al was het wel veel te laat en vond oma het verschrikkelijk dat ik jullie uit elkaar had gehaald.

Het spijt me dat ik jullie vroeger niet kon waarderen. In mijn pubertijd waren dikke, volle wenkbrauwen onder tieners niet zo populair. Je denkt dat je het ergste hebt gehad wanneer je eindelijk snorvrij door het leven mag gaan, maar ik werd natuurlijk ook nog belachelijk gemaakt vanwege jullie gekke uiterlijk. Dun moesten jullie zijn, want dik was lelijk. Mijn moeder waarschuwde me altijd dat ik moest uitkijken, want voordat je het wist had je fucked up wenkbrauwen en gelukkig luisterde ik wel en deed ik niet al te gekke dingen. Ik was als de dood voor fucked up wenkbrauwen. Echt hoor, ik laat nog steeds niemand aan jullie komen. Behalve mijn moeder dan vroeger. Als we samen eens de tijd namen kon mijn moeder jullie zo mooi tot modellen toveren. Ik weet niet waar het mis is gegaan lieve wenkbrauwen, misschien is het zwaartekracht, misschien besteed ik niet genoeg of de juiste aandacht aan jullie, en het klinkt hard, maar jullie zien er al een tijdje niet meer uit!

Misschien moet ik jullie weer alleen laten, gewoon even lekker wild laten zijn en dat we daarna weer even kijken of we er samen iets moois van kunnen maken?

Untill better times lieve wenkbrauwen!!

Niets moet, alles mag.

Niets moet, alles mag.

Niets moet, alles mag. Dat is eigenlijk altijd al mijn motto geweest voor het beautybloggen, maar het lukte me niet. De meeste […]

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *